De leerkrachten

Meester Victor Koelman

De basis
Geboren 1961 in Zeist, maar getogen in het bosrijke, dromerige Austerlitz, een dorpje daar vlakbij. Als kind was ik vaak te vinden in deze bossen, met speer of pijl en boog op avontuur, in bomen klimmend of hutten bouwend.
Ook hield ik veel van sport en spel. Dat kon ik naar hartenlust met mijn vele (pleeg)broers en (pleeg)zussen. Daarnaast hield ik ervan om me terug te trekken achter een boek, of met mijn hele ziel op te gaan in pianospel.
Met mijn vele filosofische vragen kon ik altijd terecht bij mijn wijze vader. Mijn religieuze inborst kreeg voeding via mijn zorgzame, aan haar taak toegewijde moeder.

Vrije School
Vanaf de kleuterklas tot en met de ’13e klas’ (examenjaar) doorliep ik de Vrije School in Zeist. De inhoud en werking van het vrijeschoolleerplan kon ik zo uit de eerste hand ervaren.
Dit vormde voor mij een rijke bron, waar ik later als vrije schoolleraar dankbaar uit kon putten.
Lees meer

Vervolgstappen
De Vrije Pedagogische Academie rondde ik in 1984 af. Met mijn 23 jaar was ik toen nog piepjong, al voelde dat toen anders en was ik in dat jaar zelfs al vader geworden… maar voor de klas staan wilde ik nog niet.
Dit duurde tot mijn 32e.
Met inmiddels een gezin met drie kinderen vertrok ik naar het Brabantse Uden. Hier mocht ik als klassenleerkracht op de vrije school ‘De Zevenster’ een klas vanaf de eerste tot en met de zevende begeleiden. Wat was dat een rijke leerschool voor me!
Ik kijk nog steeds met grote dankbaarheid naar deze tijd terug.

Naar Zutphen
Hierna volgde weer een verhuizing, naar Zutphen. Op ‘De Tobiasgaard’ – een SBO vanuit de vrije school – werd ik de meester van de oudste groep (klas 5/6).
Na zes jaar noeste arbeid op deze plek, werd het tijd voor een sabbatical. Ook vanuit mijn privé situatie was dit hard nodig.

Sabbaticaal én scheiding: een nieuwe weg
Ik koos ervoor om mijn weg alleen te vervolgen en een tocht naar binnen te maken, op zoek naar mijn ware wezen en de diepere zin van mijn leven.
De opleiding Rebalancing (emotioneel lichaamswerk), die ik tijdens dit jaar in Groningen ging volgen, was in deze queeste een enorme steun en bracht me op het pad van persoonlijke groei.
Na het sabbatical bleek terugkeer op de oude werkplek onmogelijk. Ik vervolgde de opleiding, leerde nieuwe mensen kennen, waaronder mijn huidige partner en ging na de opleiding op de nieuw ingeslagen weg verder.

Terug naar de klas
Vanaf 2014 werd me steeds duidelijker dat ik weer terug wilde voor de klas. Maar in de regulier vrije scholen kon ik mezelf niet meer terug vinden. Wel stapte ik verheugd af op ‘De Hofakker’, een staatsvrij schoolinitiatief in Vorden, toen hier een leerkracht voor de onderbouw gevraagd werd.

Ontmoeting met Ingrid
Ik werd aangenomen. Het was weer thuiskomen bij de kinderen, maar in de gemeenschap van de volwassenen was er te weinig wederzijdse herkenning, alsof het niet mijn groep was.
In dat opzicht was het een zware tijd voor me. Toen er ook geen wil was om gezamenlijk verder te gaan, zag ik mij genoodzaakt om op deze plek te stoppen.
Samen met Ingrid Busink groeide toen het plan om een eigen initiatief te starten. Dat werd uiteindelijk ‘Talander’.
Wat mij direct aanspreekt in dit initiatief is het streven om een echte ‘vrije’ school te worden. Dat betekent allereerst herstel van de zeggenschap van ouders en leerkrachten over het onderwijs.

Vooral de kinderen…
Daarnaast zijn het vooral de kinderen van deze tijd, waarvoor ik graag een veilige bedding zou willen bieden, waarin zij zich ongestoord, geheel op eigen wijze en tempo kunnen ontwikkelen.
En hoe anders zijn de kinderen nu dan vroeger…

Vergeet-mij-nietje
Ik liep laatst over een grasveld dat bezaaid was met bloeiende vergeet-mij-nietjes, kleine bescheiden hemelblauwe bloempjes met een teer, stralend hartje. En ik dacht: “Kijk, dát is een mooi beeld van hoe jij was als kind op school, zeker tot een jaar of tien.” Ik was verlegen, dromerig en wilde niet graag op de voorgrond treden. Slechts met mijn stille, dromerige blik zei ik vanuit dit tere, wetende hartje tegen mijn leerkrachten: “Ik ken jou, herken je mij dan niet?”

Zelfbewustzijn
De kinderen van deze tijd zijn doorgaans veel assertiever. Open en zelfbewust stappen ze op je af en vragen ze om gezien en gehoord te worden. Ze brengen veel mee, veel ‘eigens’. Dat willen ze creatief inzetten binnen de verwerking van de leerstof. Ze willen niet meer alleen ‘volgen’, graag nemen ze ook de leiding. Dat doen ze op een heel natuurlijke, vanzelfsprekende manier.
Het is prachtig om te zien en deze school biedt hier alle ruimte voor. De leer- en ontwikkelingsstof is de stroom, het grote gebaar. Het is ook de spiegel en de wijze begeleider van het ontwikkelingproces van de kinderen. Maar hoe het kan worden opgenomen en eigen kan worden gemaakt, bepalen de kinderen zelf. Vanuit ontmoeting en samenwerking komt het onderwijs zo levend en speels tot stand.

Mijn taak, kinderen als leermeesters
Als leerkracht breng ik de wereld op belevingsniveau naar het kind toe. Maar de kinderen zelf dragen de laatste inzichten vanuit die andere wereld, de wereld van het voorgeboortelijke in hun ziel mee.
Zij zijn de ware leermeesters.
Zij kunnen ons volwassen vertellen, laten zien of voorleven waar we heen dienen te gaan om aan een betere toekomst te werken, als wij maar bereid zijn om hen te zien en naar hen te luisteren!

 

Juf Monique Gordijn (informatie volgt binnenkort), klas 1,2,3

Juf Yvonne Steenman (klas 1,2,3)