De leerkrachten

Meester Victor Koelman

De basis
Geboren 1961 in Zeist, maar getogen in het bosrijke, dromerige Austerlitz, een dorpje daar vlakbij. Als kind was ik vaak te vinden in deze bossen, met speer of pijl en boog op avontuur, in bomen klimmend of hutten bouwend.
Ook hield ik veel van sport en spel. Dat kon ik naar hartenlust met mijn vele (pleeg)broers en (pleeg)zussen. Daarnaast hield ik ervan om me terug te trekken achter een boek, of met mijn hele ziel op te gaan in pianospel.
Met mijn vele filosofische vragen kon ik altijd terecht bij mijn wijze vader. Mijn religieuze inborst kreeg voeding via mijn zorgzame, aan haar taak toegewijde moeder.

Vrije School
Vanaf de kleuterklas tot en met de ’13e klas’ (examenjaar) doorliep ik de Vrije School in Zeist. De inhoud en werking van het vrijeschoolleerplan kon ik zo uit de eerste hand ervaren.
Dit vormde voor mij een rijke bron, waar ik later als vrije schoolleraar dankbaar uit kon putten.
Lees meer

Vervolgstappen
De Vrije Pedagogische Academie rondde ik in 1984 af. Met mijn 23 jaar was ik toen nog piepjong, al voelde dat toen anders en was ik in dat jaar zelfs al vader geworden… maar voor de klas staan wilde ik nog niet.
Dit duurde tot mijn 32e.
Met inmiddels een gezin met drie kinderen vertrok ik naar het Brabantse Uden. Hier mocht ik als klassenleerkracht op de vrije school ‘De Zevenster’ een klas vanaf de eerste tot en met de zevende begeleiden. Wat was dat een rijke leerschool voor me!
Ik kijk nog steeds met grote dankbaarheid naar deze tijd terug.

Naar Zutphen
Hierna volgde weer een verhuizing, naar Zutphen. Op ‘De Tobiasgaard’ – een SBO vanuit de vrije school – werd ik de meester van de oudste groep (klas 5/6).
Na zes jaar noeste arbeid op deze plek, werd het tijd voor een sabbatical. Ook vanuit mijn privé situatie was dit hard nodig.

Sabbaticaal én scheiding: een nieuwe weg
Ik koos ervoor om mijn weg alleen te vervolgen en een tocht naar binnen te maken, op zoek naar mijn ware wezen en de diepere zin van mijn leven.
De opleiding Rebalancing (emotioneel lichaamswerk), die ik tijdens dit jaar in Groningen ging volgen, was in deze queeste een enorme steun en bracht me op het pad van persoonlijke groei.
Na het sabbatical bleek terugkeer op de oude werkplek onmogelijk. Ik vervolgde de opleiding, leerde nieuwe mensen kennen, waaronder mijn huidige partner en ging na de opleiding op de nieuw ingeslagen weg verder.

Terug naar de klas
Vanaf 2014 werd me steeds duidelijker dat ik weer terug wilde voor de klas. Maar in de regulier vrije scholen kon ik mezelf niet meer terug vinden. Wel stapte ik verheugd af op ‘De Hofakker’, een staatsvrij schoolinitiatief in Vorden, toen hier een leerkracht voor de onderbouw gevraagd werd.

Ontmoeting met Ingrid
Ik werd aangenomen. Het was weer thuiskomen bij de kinderen, maar in de gemeenschap van de volwassenen was er te weinig wederzijdse herkenning, alsof het niet mijn groep was.
In dat opzicht was het een zware tijd voor me. Toen er ook geen wil was om gezamenlijk verder te gaan, zag ik mij genoodzaakt om op deze plek te stoppen.
Samen met Ingrid Busink groeide toen het plan om een eigen initiatief te starten. Dat werd uiteindelijk ‘Talander’.
Wat mij direct aanspreekt in dit initiatief is het streven om een echte ‘vrije’ school te worden. Dat betekent allereerst herstel van de zeggenschap van ouders en leerkrachten over het onderwijs.

Vooral de kinderen…
Daarnaast zijn het vooral de kinderen van deze tijd, waarvoor ik graag een veilige bedding zou willen bieden, waarin zij zich ongestoord, geheel op eigen wijze en tempo kunnen ontwikkelen.
En hoe anders zijn de kinderen nu dan vroeger…

Vergeet-mij-nietje
Ik liep laatst over een grasveld dat bezaaid was met bloeiende vergeet-mij-nietjes, kleine bescheiden hemelblauwe bloempjes met een teer, stralend hartje. En ik dacht: “Kijk, dát is een mooi beeld van hoe jij was als kind op school, zeker tot een jaar of tien.” Ik was verlegen, dromerig en wilde niet graag op de voorgrond treden. Slechts met mijn stille, dromerige blik zei ik vanuit dit tere, wetende hartje tegen mijn leerkrachten: “Ik ken jou, herken je mij dan niet?”

Zelfbewustzijn
De kinderen van deze tijd zijn doorgaans veel assertiever. Open en zelfbewust stappen ze op je af en vragen ze om gezien en gehoord te worden. Ze brengen veel mee, veel ‘eigens’. Dat willen ze creatief inzetten binnen de verwerking van de leerstof. Ze willen niet meer alleen ‘volgen’, graag nemen ze ook de leiding. Dat doen ze op een heel natuurlijke, vanzelfsprekende manier.
Het is prachtig om te zien en deze school biedt hier alle ruimte voor. De leer- en ontwikkelingsstof is de stroom, het grote gebaar. Het is ook de spiegel en de wijze begeleider van het ontwikkelingproces van de kinderen. Maar hoe het kan worden opgenomen en eigen kan worden gemaakt, bepalen de kinderen zelf. Vanuit ontmoeting en samenwerking komt het onderwijs zo levend en speels tot stand.

Mijn taak, kinderen als leermeesters
Als leerkracht breng ik de wereld op belevingsniveau naar het kind toe. Maar de kinderen zelf dragen de laatste inzichten vanuit die andere wereld, de wereld van het voorgeboortelijke in hun ziel mee.
Zij zijn de ware leermeesters.
Zij kunnen ons volwassen vertellen, laten zien of voorleven waar we heen dienen te gaan om aan een betere toekomst te werken, als wij maar bereid zijn om hen te zien en naar hen te luisteren!

Juf Savitri Ferreira

Onze enthousiaste juf van klas 1 t/m 3, 32 jaar, moeder van vier, maakt met grote aandacht verbinding met elk individueel kind. Ze vindt voor ieder kind de goede benadering en kies heel bewust voor deze vrije initiatiefschool. Kan handwerken als de beste. 

Juf zijn bij Talander

Als moeder van 4 kinderen weet ik hoe ieder kind weer anders is, eigen behoeftes, kwaliteiten en valkuilen heeft. Daar past gewoonweg het onderwijs van nu niet bij. Het onderwijs is zeker niet ingesteld op kinderen met dyslexie of op hooggevoelige kinderen. Zij vallen vaak buiten de boot, of worden ondergesneeuwd, zeker in de grote klassen die je regelmatig ziet. Het doet mij zeer waar te nemen dat deze kinderen niet of nauwelijks tot bloei kunnen komen in het huidige schoolsysteem, of veel moeten onderdrukken om er doorheen te komen. Je leest over stress en op de tenen lopen bij kinderen op de basisschool, slecht slapen en zelfs depressie!

Werken met kinderen, je echt kunnen verbinden om ze op een goede en gezonde manier te begeleiden laten opbloeien met wat ze met zich meenemen, is het mooiste wat er is. Kinderen weer kunnen laten ademhalen, nadat ze het zwaar hebben gehad op een andere school, dat ze weer rust kunnen vinden, kunnen aarden en dat je na een paar weken zichtbaar en voelbaar merkt dat ze tot rust en ontplooiing kunnen komen, geeft mij heel veel voldoening en plezier! Iets wat ik op een andere school veel minder goed of helemaal niet voor elkaar zou kunnen krijgen. Dat is de grote kracht van kleinschaligheid, kleine groepen, meer aandacht voor individuele behoeftes in het leerproces maar ook bijvoorbeeld de sociaal-emotionele ontwikkeling. Dat is wat elke leerkracht zou moeten kunnen doen! Dat is wat kan op Talander.

Over mijn biografie

Geboren in 1986 in het toen nog buitengebied van Warnsveld ben ik opgegroeid met veel natuur om mij heen en samen met mijn neefjes en broertje hebben we veel avonturen beleefd op de boerderij waar we met zíjn allen groot zijn geworden. Zwaardgevechten, hutten bouwen enz.

Al van jongs af aan werk ik graag met mijn handen en kom ook uit een kunstzinnige familie. Mijn tante heeft in de jaren 90 verschillende boekjes uitgegeven over het maken van seizoens/vilten popjes en bloemen. Haar werkkamer was een paradijs voor mij. Handwerken; haken, breien,naaien, vilten, iets moois creeeren met je handen is magisch. Op school heb ik dat vroeger heel erg gemist, echt met je handen bezig zijn, creeeren, maken. En toen ik een spreekbeurt ging houden deed ik dat over het maken van een vilten poppetje, ik had zo mijn best gedaan en had er zoveel zin in om te laten zien wat ik zo leuk vond. Mijn spreekbeurt werd niet goed gekeurd; “dit is eigenlijk geen spreekbeurt” vertelde meester mij toen. Ik was gebroken, ik had zo mijn best gedaan, was enthousiast en had veel meegenomen om te laten zien maar meester zag dat allemaal niet; hij zag mij niet.

Toen ik 14 was, besloot ik naar de Vrijeschool te gaan in Zutphen en alles viel daar op zijn plek, ik voelde mij thuis, de leerkrachten en leerlingen waren aardig en alle kunstzinnige vakken waren een verademing!

Ik wist al snel dat ik met kinderen wilde werkenMet 17 jaar begon ik aan de SPW in Zutphen. Ik miste echter diepgang in waarom een kind/mens zich ontwikkelt zoals ze in de boeken mij wilde leren. Hoe komt het dan dat een kind rond het derde levensjaar IK gaat zeggen? en waarom doen sommige dat later pas enz. De leerkrachten konden mij daar ook niet echt antwoorden op geven. Ik haalde goede cijfers maar het was het niet helemaal.

Nog geen 3 jaar later en een niet afgeronde zoektocht naar wat wilde, ik werd mijn eerste dochter, Lua,  geboren, een grote verrassing, maar het gaf mij een roeping en ben vol goede moed het moederschap in  gegaan. Ruim twee jaar later, ik was inmiddels 21 kwam mijn tweede dochter,Laila. Ik ben daarna  Helicon/VSPA gaan doen: weer was het thuiskomen, fijne mensen, kunstvakken maar vooral ook de herkenning in de lesstof! Herleidbaar vanuit mijn eigen ervaringen. Ik haalde mijn propedeuse en had innmiddels mijn huidige partner ontmoet waar ik nog twee kinderen mee heb gekregen, Buck en Penny.

Via-via hoorde ik van Talander, en ben daar sinds augustus 2018 met veel enthousiasme aan het werk in klas 1,2,3. Volgend schooljaar ga ik een opleiding tot alround kindercoach volgen om de kennis die ik al heb nog verder uit te breiden en ook kinderen en hun ouders met speciale hulpvragen nog beter te kunnen begeleiden waar nodig.